Ás veces regresan sen nome nin voz. Só uns ollos que me miraron unha vez e deixaron en min unha luz imposible de apagar.
O PRACER
Facémolo con teimosía, con tesón, desde sempre. Somos dous fronte a un mundo que non entende. Din que o pracer é emocional. Eu non. Necesito a pel. O contacto. O latexo. Porque sen iso… estaría morto.
SILENCIOS
Me duelen los silencios que no sé romper y me duele el alma, cansada de querer a medias. Camino por su interior con cuidado, como quien pisa un suelo frágil para no volver a caer. No es que falte amor, es que sobra desgaste y ya no queda fuerza para fingir. A veces, sentir pesa más que callar, y el «no» se vuelve un acto de honestidad. Descansar también es una forma de seguir vivo por dentro. Hoy me quedo aquí, en calma, cuidando lo poco que aún siento.
AMAR A SOMBRA
Dixéronme que un home non escribe sobre o corpo da súa amada. Quedei calado. Dúbida. Culpa. Ata que unha voz —unha sombra— me falou: non fagas caso. O meu corpo é para ti. E entón comprendín: escribir tamén é amar.
CONCLUSIÓN
Las historias de mi tétrico pasado se apresuran ruidosas en mis borracheras de risas efímeras.