Porfío por un ya imposible. Huelo gratuitamente el olor a jazmín de tu lejana piel. Hablo contigo en silencio en el regazo de una luz otoñal. Pervierto los sueños que se centran en tus pechos y desnudo mi cuerpo en espera de un sexo que me dé un soplo de paz.
PRETO
Mentres a miña necesidade de vida se afoga en falsos «quéresme» que o vento repite sen convicción, a sensación de terte preto cura lentamente as feridas. Non preciso promesas. Abonda coa túa imposible presenza.
FRACASO
Se amaron en secreto, como dos luciérnagas en un frasco. Brillaban sin que nadie los viera, escondidos del mundo, protegidos por la oscuridad. Su amor era pequeño pero intenso, como una chispa que no necesitaba testigos para arder. Pero el frasco se rompió, y la luz se dispersó sin rumbo.
SOMOS
Estes poemas que estou a escribir son unha forma de quedarmos en silencio fronte ao que somos cando ninguén nos mira. Ti e máis eu somos unha resposta á envexa dos homes e mulleres que só ven nos seus corpos unha pel espida e non quen de veren a infelicidade humana.
Escribir do que somos é iso: escoitar o que queda cando todo cala, cando os corpos espidos rematan o pracer e vístense de sentimentos.
SOMBRA
Ella lo bloqueó en todas partes. Él la buscó en canciones, en calles, en sueños. Como quien persigue un fantasma con flores, sin saber que los espectros no aceptan disculpas. Cada intento era un eco, cada recuerdo, una puerta cerrada. Y el amor se volvió sombra.