A miña memoria lembra o que o amor esquece. Por iso algunhas noites esperto coa sensación de que aínda estás aquí. Non no cuarto daquel hotel suado, senón nun lugar máis fondo, onde a pel garda os hábitos antigos. Hai xestos que sobreviven á despedida. A miña man sabe que o espazo que ocupabas agora é territorio sen dono. Non entende de finais. Só avanza, coa paciencia cega de quen amou demasiado tempo. Ás veces penso que o amor non desaparece. Só cambia de lugar.
LLEVO MUCHAS NOCHES
Llevo muchas noches buscando unos labios que me quemen antes del beso. Llevo muchas noches viviendo dentro de un corazón que sólo me genera un sinfín de sufrimientos. Llevo muchas noches sin reconocer unos ojos y unas manos en mi pulso caliente. Llevo muchas noches sin beber el cálido aliento de tus firmes pechos. Llevo muchas noches que me garanten un electrizante beso sin sombras de miedo. Llevo muchas noches sin experimentar el placer que me una a ti definitivamente.
ESPIDO
Espido de todo preséntome ante ti. Mellor dito, ante o teu recordo. Ese réptil velenoso que adula a miña memoria cunha festa inhumana de lascivas soidades. Trema todo o meu corpo nunha obscena neglixencia. Percorro co pensamento toda a túa epiderme e volvo tremer, esta vez con máis intensidade. Cada poro da túa pel é unha dor libertina que me devora nesta soidade escollida por min. Velo? Lembro que me dixeches o primeiro día que nos vimos que a túa pel era seda. E o último. Quixen recuperarte coa torpeza dun neno montando un xoguete. E ti, no limiar da porta, deches media volta: —Ata nunca.
FERIDA
Xorda. Si. Así é. Non se escoita. Non se ve. Pero séntese. É fonda coma unha sima oceánica. A dor zumega coma a lava dun volcán que destrúe todo ao seu paso. É intensa. Como unha praga que castiga a inocencia e deambula polo meu interior como un fantasma con esputos na alma.
Este salivazo emocional prostitúe os meus sentidos e déixame exhausto tras ler os teus ollos. Si, eses que se cravan no meu corazón indolente na procura dunha muller que me abrace con sangue de pracer sinfónico.
GRITO DE NOCHE
Grito en la noche para que me oigas tú.
Grito cuando la casa se queda demasiado grande y el silencio pesa más que los muebles. Grito mientras los pájaros se posan en mi ventana y me miran con esa paciencia antigua que tienen las criaturas que no esperan respuesta.
Tú no me escuchas. O quizás sí, pero desde lejos.
Y mi voz se queda suspendida en la oscuridad como una cuerda que nadie sujeta.
Grito no para que vuelvas, sino para que no se apague lo que siento. Grito para recordarme que aún estoy aquí, que aún amo, que aún me duele tu ausencia como si fuera un órgano más del cuerpo.
Los pájaros inclinan la cabeza. Ellos sí escuchan. Ellos sí recogen el eco. Y convierten mi vida hambrienta en un sufrimiento que brilla. Porque hay dolores que iluminan, aunque quemen.
Grito cuando la madrugada parece no tener fin. Grito para no convertirme en piedra.
Grito porque amar y callar al mismo tiempo me desgarra.
Si alguna vez me oyes, no busques reproche en mi voz. Es solo necesidad.
Es solo amor intentando no morir en silencio.
Grito en la noche hasta que el alba empieza a borrar mi voz y me quedo, otra vez, solo con el latido.