No como ahora ni palomitas ni chuches. Es imposible. No hay cines. Sólo uno gigantesco que devora al espectador con una absoluta falta de ingenua intimidad para un tonteo secreto. ¡¡¡Ya se han desnudado, en todos los sentidos, en Tuíter, Guasap, Instagram o TikTok!!!
A MIÑA MAN
A miña memoria lembra o que o amor esquece. Por iso algunhas noites esperto coa sensación de que aínda estás aquí. Non no cuarto daquel hotel suado, senón nun lugar máis fondo, onde a pel garda os hábitos antigos. Hai xestos que sobreviven á despedida. A miña man sabe que o espazo que ocupabas agora é territorio sen dono. Non entende de finais. Só avanza, coa paciencia cega de quen amou demasiado tempo. Ás veces penso que o amor non desaparece. Só cambia de lugar.
LLEVO MUCHAS NOCHES
Llevo muchas noches buscando unos labios que me quemen antes del beso. Llevo muchas noches viviendo dentro de un corazón que sólo me genera un sinfín de sufrimientos. Llevo muchas noches sin reconocer unos ojos y unas manos en mi pulso caliente. Llevo muchas noches sin beber el cálido aliento de tus firmes pechos. Llevo muchas noches que me garanten un electrizante beso sin sombras de miedo. Llevo muchas noches sin experimentar el placer que me una a ti definitivamente.
ESPIDO
Espido de todo preséntome ante ti. Mellor dito, ante o teu recordo. Ese réptil velenoso que adula a miña memoria cunha festa inhumana de lascivas soidades. Trema todo o meu corpo nunha obscena neglixencia. Percorro co pensamento toda a túa epiderme e volvo tremer, esta vez con máis intensidade. Cada poro da túa pel é unha dor libertina que me devora nesta soidade escollida por min. Velo? Lembro que me dixeches o primeiro día que nos vimos que a túa pel era seda. E o último. Quixen recuperarte coa torpeza dun neno montando un xoguete. E ti, no limiar da porta, deches media volta: —Ata nunca.
FERIDA
Xorda. Si. Así é. Non se escoita. Non se ve. Pero séntese. É fonda coma unha sima oceánica. A dor zumega coma a lava dun volcán que destrúe todo ao seu paso. É intensa. Como unha praga que castiga a inocencia e deambula polo meu interior como un fantasma con esputos na alma.
Este salivazo emocional prostitúe os meus sentidos e déixame exhausto tras ler os teus ollos. Si, eses que se cravan no meu corazón indolente na procura dunha muller que me abrace con sangue de pracer sinfónico.