Levo anos buscándolle un título ao libro da miña vida. E aínda máis pedíndoche que me axudes a camiñar polas rúas desertas desta cidade.
MOITAS NOITES…
Levo moitas noites queimando a dor dun baleiro ancestral. Levo moitas noites seguindo a estela dun camiño de orfandade. Levo moitas noites sentindo frío en calquera instante do día. Levo moitas noites enterrando soños namorados cada vez que unha muller me mira. Levo moitas noites lembrando o noso último roce de corpos.
OTRA VEZ MI SOLEDAD
Otra vez regreso a mi soledad como quien vuelve a una habitación cerrada desde dentro. La noche pelea conmigo y me ofrece, como único combate, la orfandad y el desamparo. Si supieras invitarme —aunque fuese sin nombre, sin promesa— a un placer discreto, de puertas que no crujen, quizá me dejaría llevar hasta una altura donde el gozo no necesita testigos. Dime que esa felicidad será solo mía, que nadie más sabrá pronunciarla. Porque debes entender que mi fidelidad a esta cautividad es tan auténtica como la bandeja de entrada de un correo llena de invitaciones que nunca acepté, mensajes fríos que no llegaron a ser palabra.
OS MEUS VERSOS
Escribir sempre foi, para min, unha forma de estar só sen estalo do todo. Os meus poemas nacen da necesidade de dicir o que calo, de mirar o que evito, de poñer palabras ao que doe, ao que permanece e ao que nunca volveu. Non busco comodidade. Non hai frases fáciles nin beleza impostada. Hai preguntas, feridas, desexos, silencios longos. Falo do amor, pero non do perfecto. Falo do que chega tarde, do que se rompe, do que queda a medias.
Falo da muller como presenza real: complexa, contraditoria, luminosa e escura. Falo da soidade, da escollida e da imposta. Porque ás veces non é estar só, senón non poder dicir o importante. Falo do tempo. Do que leva e do que deixa. E sobre todo, escribo con sinceridade. Espirme non é quitar a roupa. É dicir a verdade.
ACTOR
A veces pienso que vivo como si caminara sobre un escenario invisible. Cada día diseño un gesto, una voz, una manera de mirar al mundo, y salgo a representar un papel. No siempre es una mentira; muchas veces es simplemente la forma en la que aprendo a convivir con los demás. En el trabajo interpreto seguridad; en la familia, ternura; y ante los desconocidos, prudencia. Pero detrás de cada máscara hay algo verdadero que respira en mí. Fingir, en ocasiones, no es engañar: es proteger lo que aún no sé cómo mostrar. Soy un actor, sí, pero también soy el autor del guion que voy escribiendo con cada decisión, con cada vivencia. Tal vez mi sinceridad no consista en no actuar nunca, sino en no olvidar quién soy cuando baja el telón. Y quizá mi vida sea precisamente eso: una obra imperfecta donde, entre papel y papel, busco el instante en el que por fin dejo de representar y simplemente soy.