O TEU NOME

O día que esqueza o teu nome terei que empezar a preocuparme.

Habita en min desde a adolescencia. Fundiuse coa miña pel nunha unión que parecía imperecedoira, pero a miña inmaturidade reduciuna a cinzas.

Poderei esquecer o meu traballo, o meu libro favorito, as cancións de Enrique Urquijo, o pulso da miña vida…

Pero o día que esqueza o teu nome deixarei de ter unha razón para vivir. 

NUEVA VIDA

Nunca es tarde para empezar una nueva vida, reflexionó ese poetastro de pacotilla que encadena versos sin sentimiento como quien engarza las cuentas de un collar que lo termina ahogando como si fuera una soga al cuello. 

DOS TRENES

Él la dejó por miedo a perderla. Ella se fue por miedo a quedarse. Dos trenes que se cruzaron sin detenerse, con ventanas llenas de miradas que nunca se encontraron. El amor pasó como un paisaje fugaz, hermoso, pero imposible de retener. Y en el andén, quedó la historia sin destino. 

RADIOGRAFÍA DUN INSTANTE

Alma desnutrida por unha carencia absoluta de vida e predestinada a un final de corpos espidos que ninguén sabe cal é.

Espiñazo carente de sensacións. Paradoxo ancorado no xardín da miña infancia. Latexos que revelan destrución e impotencia. Leito de anxos de cinza. Alma de violetas clandestinas.

Rosas negras que me invitan a morrer nun almorzo de ferintes soidades e noites que me castigan a un insomnio de corvos nas fiestras. 

TIVEN UN MAL SOÑO

Tiven un mal soño. Rompía todas as túas fotos, todas as túas cartas, todas as túas cancións, todos os teus recordos. E espertaba baleiro de memoria, como un vello pobre, tras décadas vividas na túa ausencia, coas mans cheas de bágoas. Era incapaz de incorporarme na cama. A túa ausencia pesaba coma un corpo morto. Pero intenteino de novo. Por ti loito ata a extenuación, berraba na miña soidade desesperada.

Nos meus soños, o teu rostro mostraba un sorriso amarelo, de tempos remotos… aqueles nos que fomos felices.

—Equivócaste, José María. Nunca fomos felices.

—Vivimos unha historia fermosa…

—Pero imposible desde o principio.

E sigo sen verte desde hai…