«CANDO CHOVE POR DENTRO»

Na túa ausencia… vivo espido de vivencias e peregrino cara a un corpo que só provoca en min un orgasmo de náuseas, ese que en lugar de pracer me fere con verbas de quentes recordos nunha cama que xa non é miña. 

As historias do meu tétrico pasado apresúranse ruidosas nas miñas borracheiras de risas efémeras. E cando estou cheo de viño branco cáense da miña memoria facendo un espiral de bágoas que me afogan inda que teña un corazón asolagado de promesas baleiras. 

Unha charla calquera é o corredor dun vertixe indescritible. O meu presente móstrase absolutamente espido e á miña memoria só acoden habitacións de hotel deshabitadas. Lámpadas acesas para ninguén, cortinas que nunca abrín, vasos cun resto de auga morna ao pé dunha cama impersoal. Mentres falo, sinto ás palabras sosténdome apenas, como táboas húmidas sobre un pozo sen fondo. O outro sorrí, pregunta, continúa a conversa, pero eu xa estou noutro sitio: nun corredor interminable, escoitando portas pecharse ao lonxe. Hai conversacións que non unen a ninguén. Só fan máis visible o eco.

Ás veces penso que vivo coma se camiñase sobre un escenario invisible. Cada día deseño un xesto, unha voz, unha maneira de mirar o mundo, e saio representar un papel. Non sempre é unha mentira; moitas veces é simplemente a forma na que aprendo a convivir cos demais.

No traballo interpreto seguridade; na familia, tenrura; e diante dos descoñecidos, prudencia. Pero detrás de cada máscara hai algo verdadeiro que respira en min. Finxir, ás veces, non é enganar: é protexer o que aínda non sei como mostrar.

Son un actor, si, pero tamén son o autor do guión que vou escribindo con cada decisión, con cada vivencia. Quizais a miña sinceridade non consista en non actuar nunca, senón en non esquecer quen son cando baixa o pano.

E quizais a miña vida sexa precisamente iso: unha obra imperfecta onde, entre papel e papel, busco o instante no que por fin deixo de representar e simplemente son. 

Porfío por un xa imposible. Ulo gratuitamente o arrecendo a xasmín da túa pel afastada. Falo contigo en silencio no colo dunha luz outonal. Perverto os soños que se centran nos teus peitos e espido o meu corpo á espera dun sexo que me dea un sopro de paz.