CANTOS DE PEDRA

Escribo en poemas en prosa porque é onde mellor me escoito. Non o fago por compromiso nin por necesidade pública, senón por un pracer íntimo, por esa sensación de recoñecemento que só aparece cando as palabras nacen no formato no que unha parte de min pensa, sente e lembra.

Escribo do mesmo xeito que leo: en silencio, sen présa, como quen conversa consigo mesmo sen agardar resposta. A lingua acompáñame nese espazo interior onde as emocións se gardan máis do que se expresan, non por falta de intensidade, senón por exceso de cautela.

Sempre fun unha persoa tímida. Non unha timidez de inseguridade constante, senón esa que observa antes de falar, que prefire o recuncho tranquilo á voz alta, que sente máis do que di. E o poema en prosa, para min, é ese recuncho: un lugar onde as palabras poden quedar, repousar, non marchar antes de tempo.

Moitas das que escribo non atoparon o momento axeitado para saír noutras formas. Ficaron dentro por medo a fracasar, a non ser comprendidas, a expoñer o que é profundamente persoal: a soidade, o amor contido, a frustración, a vergoña, a desolación.

O que escribo non nace dunha dor concreta, senón dunha acumulación lenta de sentimentos. Son emocións pequenas, cotiás, ás veces contraditorias, que se foron instalando co paso do tempo. E o poema en prosa permíteme nomealas sen romper o seu delicado equilibrio. 

Nesta madrugada Santiago cheira moi ben. Cheira a bolboretas nocturnas nun camiño de estrelas e a primavera de augas singulares; cheira ao bautismo do sagrado incenso que percorre as rúas e a un vento fresco cheo de augas calmas. Como un artesán destro, a man deste vento pule o silencio das rúas cubertas de orballo, e a súa tea invisible de liño aromatiza o aire con cinzas case santificadas. Vetustas campás do ceo dobran sinfonías de pedra! Santiago, lévote sempre no meu pensamento, lévote na memoria ferida que saia continuamente a dor do meu sangrar. Santiago, son como un esmoleiro perdido de nostalxia que recolle neste lugar santo un ramo de gardenias e unha armadura de viva paz. Sempre Santiago no meu pesar. 

O que habita en min non descansa. É un baleirado lento da alma, un cansazo do espírito que adopta formas grotescas e crueis. A angustia disfrázase, burla, arremuíñase como medo persistente. Todo é congoxa comprimida, inquedanza repetida como contas dun rosario que non concede fe. Naufraxio nun dozura falsa, nun desacougo clínico, nunha tristeza medida en doses mínimas que non curan nada. Fálanme de descanso eterno, de paz, pero esa palabra non figura no meu vocabulario íntimo. Nunca souben como pronunciala. 

Vivo estrangulado pola ansiedade, coma se o aire se negase a entrar do todo. Dentro de min, o desexo contradise: unha parte marcha coas mans baleiras, a outra queda aferrada a unha forza aprendida a base de resistencia. Só pido que cesen os punzóns, eses nervios afiados que desde hai séculos se aloxan na miña alma e atravesan os meus sentidos sen pedir permiso. Recórrenme como unha procesión errante de corpos sen abrigo, de camas abandonadas, de espazos onde xa non existe a palabra fogar. 

Outra vez regreso á miña soidade, como quen volve a unha habitación pechada desde dentro. A noite loita comigo e ofréceme, como único combate, a orfandade e o desamparo. No espello da sombra recoñezo o rostro que o silencio deixou esquecido. Cada lembranza abre unha ferida que o tempo non soubo pechar. E fico á escoita dun nome que ninguén pronuncia xa na penumbra. Mentres a alba, lenta e allea, pasa sen deter a súa luz en min.