Sorda. Sí. Así es. No se oye. No se ve. Pero se siente. Es profunda como una sima oceánica. El dolor rezuma como la lava de un volcán destruye cuanto inunda. Es intenso. Como una plaga castiga la inocencia y deambula por mi interior cual fantasma con esputos en el alma. Este salivazo emocional me prostituye los sentidos y me deja exhausto tras leer tus ojos. Sí, esos que se clavan en mi corazón indolente con la búsqueda de una mujer que me abrace con sangre de sinfónico placer.
QUINCE AÑOS
Durante mi primera adolescencia fui feliz y entonces no lo sabía. La culpa —o el milagro— fue de una chica que todavía recuerdo. No sé si ella llegó a entender el efecto que producía al acercarse, al reír, al mirarme como si el mundo fuera algo sencillo que se podía compartir. Fue ella quien me espabiló. Quien me sacó del rincón tímido donde los muchachos suelen esconderse cuando el cuerpo empieza a cambiar y todo parece demasiado nuevo. A su lado el miedo no tenía demasiado espacio. Las palabras salían con una naturalidad que después tardaría años en volver a encontrar. Yo hablaba, caminaba, incluso soñaba con una ligereza que ahora me parece casi irreal. No ocurrió nada extraordinario. No hubo grandes promesas ni gestos memorables. Solo la sensación limpia de que una chica podía mirarme y encontrar en mí algo suficiente. Y así descubrimos nuestros cuerpos, con una lentitud deliberada, desde los labios hasta la perdición. Y durante un tiempo, breve y luminoso, yo también lo creí.
AUSENCIA
Ausencia é ver como a escura neve golpea con branca crueldade e saña, unha vez rematada, a ardente caricia que estendiches onte por todo o meu corpo. Deste xeito verás como quedan os nosos corpos espidos sobre un solitario leito de ácido pracer, e o teu perfil, entre mil sombras acariñado, desaparece cuberto do suor das nosas almas. Entón, o meu corpo chora a túa ausencia cheo de soidades.
ESPELLISMO OU REALIDADE
Ninguén me dixo que estabas aí. De súpeto, unhas pernas enfundadas nunhas vingativas medias cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutos observándote e parecéronme dous séculos de longos camiños e crecentes feridas. ¿Espellismo ou realidade? Por un momento soñei que volvías espida a min coas mans cheas de desexo e disposta a arrolar a miña soidade cun pracer sexual de rexuvenecida saudade.
A MAREA DA VIDA
Un percorrido polo meu interior confúndese co percorrido que fago na miña mente tódolos veráns pola costa. Cada texto que escribo é unha marea distinta, unhas veces en calma, outras veces brava. Non busco respostas nin conclusións. Só quero deixar constancia do que estou sentindo, do que vou aprendendo e do que fun perdendo e do que espero gañar.
Quizais algún día me leas ti, lector descoñecido. Quizais algún día alguén entenda que estas palabras non falan só dunha muller, senón de todas as formas que ten o amor cando non me atrevo a pronuncialo en voz alta.
O mar seguirá aquí, eterno, borrando e escribindo historias na area. E eu seguirei camiñando pola praia coa esperanza de que cada paso me leve un pouco máis preto de min mesmo.