MI TRISTEZA

He fortalecido mi tristeza por tener el corazón deshilachado, por tantas soledades que me embisten sin piedad, por agotar mi vida en un tobogán de amores no correspondidos, por detenerme a contar estrellas mientras sueño con aquellas inolvidables noches, por empapar de luz negra el perfil de mis párpados, por… todo y por… nada. 

EL LIBRO DE NUESTRA VIDA

Llevo años buscándole un título al libro de nuestra vida y no lo encuentro. Tú me has ofrecido mil y todos los he rechazado por pura egolatría. No sé cómo pedirte que me ayudes a caminar por las calles desiertas de nuestra ciudad. Estoy convencido de que en aquel nuestro hotel podríamos crear un nuevo alfabeto de ungidos sentimientos bautizados con el sudor de nuestros cuerpos. 

DESPRENDIMIENTOS

Tú y yo convertidos en floridos laureles. Nuestras sienes y nuestros cuerpos se esfuerzan en seguir latiendo y disfrutando gozosos del amor.  Pero es imposible porque nuestras noches laten ya sin pulso ni ternura. Todo se ha convertido en una canción ácida que se ha desprendido diáfana de nuestros gélidos labios. Al fin y al cabo, dos vertientes de la misma soledad. 

MUCHAS NOCHES…

Llevo muchas noches quemando el dolor de un vacío ancestral. Llevo muchas noches siguiendo la estela de un camino de orfandad. Llevo muchas noches sintiendo frío en cualquier instante del día. Llevo muchas noches enterrando sueños enamorados cada vez que una mujer me mira. Llevo muchas noches recordando nuestro último roce de cuerpos acariciados. 

A NOITE QUE LEVO DENTRO

A noite que levo dentro non chega con estrelas nin con lúa: chega en silencio, co peso frío dun abrigo que non atopo. É un cuarto sen fiestras onde os meus pensamentos se volven farois apagados; é a paciencia dun reloxo que esqueceu o seu tic, o rumor lento do sangue que coñece atallos na sombra.

Camiña polas miñas veas como quen recita un poema nun idioma alleo: sabe de horarios, de despedidas, de nomes que xa non encaixan na boca. Ás veces senta na beira da miña lingua e dinme as preguntas que nunca aprendín a responder; outras, deitase no meu peito e ensíname a escoitar o latexar coma se fose un mapa.

Hai nesa noite un país de pequenas certezas: a lámpada que rexeito acender, a cadeira que sempre queda baleira, o cheiro a libro pechado. Pero tamén hai feroces agochos: risas escondidas nun pregue, unha música que aparece ao azar e me devolve un instante que pensei perdido. Non pretende destruírme: apenas ordena os meus pensamentos en fila, pídelles que se miren á cara e, se queren, que se abracen.

Cando aparece a mañá —e ás veces non aparece— a noite que levo dentro non marcha do todo; queda como un hóspede prudente que garda o meu abrigo e me deixa saír coa promesa de volver. E eu camiño con ela, ensinándolle as beirarrúas, mostrándolle a luz que coñezo, aprendendo a nomeala sen pedir permiso para durmir.