En esta noche oscura y solitaria te sigo esperando. Como hace meses. Pero ya son demasiadas las lunas que me llevan a un destino imaginario. Y el viento repite tu nombre entre las sombras, como un eco cansado que se niega a morir. Las estrellas observan mi silencio sin respuesta, mientras el tiempo deshoja su jardín sobre mí. He contado las horas en la arena de los sueños, y todas se han perdido antes del amanecer. Quizá ya no regreses por los caminos de la memoria, pero aún guardo una luz encendida para tu regreso.
«SONMEIGO» (JMMT)
QUIZAIS
Quizais por todo o dito ata agora, ou tal vez por outra inacabada e amarga serenata de fantasmagóricas sangrías, de xeito imperdoable, limpo e sincero, deixei caer no silencio as palabras que me sostiñan. Quizais porque a noite gardaba un segredo de cinza e sal, ou porque o vento levou consigo a derradeira esperanza, ficou o corazón á deriva entre sombras e lembranzas, agardando un amencer que nunca soubo chegar.
EL CAMINO DE REGRESO
Nos vimos en un lugar olvidado por ti y por mí, donde los distintos trayectos de un laberinto sin salida se volvieron visibles y plausibles. Durante unos instantes creímos reconocer sus pasillos, como si hubiéramos transitado antes por ellos en otra vida o en algún sueño obstinado que se negaba a desaparecer. Cada recodo parecía conducir a una revelación y, al mismo tiempo, a una nueva incertidumbre.
La luz, indecisa y tenue, dibujaba sobre las paredes sombras que imitaban caminos imposibles. Caminamos sin prisa, escuchando el eco de nuestras palabras, que regresaban transformadas, como si el propio lugar quisiera responder a preguntas que nunca llegamos a formular. Allí comprendimos que algunos encuentros no ocurren para resolver nada, sino para hacer visibles las preguntas que habíamos aprendido a ocultar.
Y aunque sabíamos que ningún sendero ofrecía una salida verdadera, continuamos avanzando. Había en aquella deriva una forma extraña de esperanza: la certeza de que perdernos juntos era menos inquietante que encontrar solos el camino de regreso.
NESTES ÚLTIMOS ANOS…
andei á deriva cando todo ao meu redor era cordura, non acertei co latexar xusto das palabras cando a miña mente te resucitaba idealizada, ancorei a miña afastada adolescencia no arrolo desangrado dun nome de muller, non saciei con cerimonias adorables a elemental ebriedade da túa pel, confundín a persistencia da lembranza coa promesa imposible do regreso, deixei que o tempo medrase entre nós coma unha herba teimuda sobre os camiños abandonados. E seguín procurándote nos recantos máis improbables da memoria, mentres a vida, paciente e allea, continuaba pechando detrás de min portas que nunca souben atravesar.
CON ANSIAS
busco un exceso de amor onde só hai unha man cega, quero apresar a lonxitude do teu tempo coa silueta dos meus desequilibrios e das miñas tolemias, toco a túa alma cando só queres un abrigo para túa pel sen sentimentos, deambulo melancolicamente pola embriaguez dos namorados que non queren saber de amor, e esperto a media noite cunha amalgama de criaturas informes na miña mente que regurxitan outra noite de soidades nocturnas.