«SONMEIGO» (JMMT)

Estou asfixiado pola ansiedade e o meu vello desexo de ti afógao o mar cunha man baleira e outra chea de perversa fortaleza. Quero que non me perforen os nervios, eses burís de ferro que habitan na miña alma desde tempos inmemoriais e que me cravan os sentidos nunha romaría de corpos espidos e camas ermas que de novo se afoga no mar. 

Hai persoas que pasan pola vida como follas levadas polo vento; e outras, que sen facer ruído, deixan raíces fondas nos lugares polos que pasan, aínda que se deteñan fugazmente. Ti pertences a estas últimas.

Hai algo na túa maneira de estar —esa mestura de firmeza e delicadeza— que fai, cando te lembro, que o mundo que me rodea se ordene un pouco mellor. Non precisas erguer a voz para que te escoiten. Non precisas explicar quen es: adiviñase.

A túa forza non é de pedra, é de río: constante, paciente, inevitable. E quen te coñece, aínda que sexa por medio dun nome escrito nunha carta, entende que hai en ti unha claridade que non se aprende, unha especie de serena sabedoría que non presume, pero acompaña.

Se algún día estas palabras chegan a ti —véxoo case imposible porque non sei onde estás— quero que saibas isto: non foron escritas para impresionarte, senón para honrarte. Porque hai nomes que merecen ser ditos con respecto, e o teu é un deles. 

A túa pel foi a primeira xeografía que aprendín a ler sen mapas. Non tiña fronteiras, só ondulacións suaves, como o espertar da miña infancia ao amencer. Era pel de néboa e de lume, pel que gardaba o sal das bágoas que nunca chorei, pel que sabía a herba mollada e a pan de millo cocido.

Cando te achegabas, o tempo facíache reverencias. As horas deixaban de contar, e os días convertíanse en cancións sen letra. A túa pel falábame sen palabras, cunha til que só entendían os que soñan coas mans.

Era pel de festa e de loito, de romaría e de inverno. Pel que sabía agardar sen pedir nada.

Agora que es recordo e vento, sigo buscando o arrecendo da túa pel nas páxinas dos libros vellos, nas pedras quentes do mediodía, nas voces que se cruzan na memoria. E ás veces, cando o sol se reclina sobre o mar, creo sentila outra vez: esa pel que foi casa, que foi refuxio, que foi poema antes de que eu soubese escribir. 

A soidade camiña comigo. Non a amarga. A outra. A que che deixa escoitar o que de verdade sentes. Non consola. Non pregunta. Só te deixa estar contigo, aínda que doa.

Aí entendo que o desamor non sempre é perder algo. Ás veces é aceptar que o que un quere non pode ser. E que a vida segue, sen agardarnos, aínda que doa.

E, con todo, o amor platónico sostenme. Ese amor sen corpo, sen tempo, sen posibilidade. Non é pequeno. Vive no que imaxino, no que non se toca, no que non se estraga. Non pide nada. Non esixe nada. Só existe. E ás veces existir é suficiente, aínda que doa.

Se queres, podo levalos aínda máis lonxe: máis rotos, máis mínimos, máis como pensamentos que un escribe sen erguer a cabeza da almofada. Queres que os faga aínda máis íntimos ou prefires que os deixe así? 

Camiño por unha rúa que non existe neste Madrid mollado. É a miña forma de pensar nela sen romperme. Cada paso trae unha pregunta que non sei contestar. A tristeza sempre chega primeiro, como unha sombra que se adianta. É a tristeza do que non foi, do que calei, do que xa non terá lugar.

Pero despois, sen avisar, aparece unha ledicia pequena: imaxinar o seu sorriso, lembrar un xesto que quizais inventei, unha mirada que tal vez nunca aconteceu. E esa chispa mínima, esa luz que dura un instante, bástame para seguir camiñando.